کریتیک

با آرزوی شفای پدر گرامی حبیب عزیز

سه رباعی از حبیب حسن نژاد:

                        ۱

از کار زمانه مات ماندم ،

                                یک راست

افزود به من هر آن چه خود خو است ؛

                                                 وَ

                                                  کاست :

من لال که بودم ، از دهانم پُر کرد ،

وقتی که پُر از دهان شدم ،

                                       لالم خواست !

                       ۲

                            به : درویش ِ ترم چهارم

باور کن اگر بـــــه زخــم ، بارت بزنند

در دهر به جُرم ِ عشق ، جارت بزنند

حلاّج نمی شوی ؛

                        اگـــر هـــر روز ِ ــ

صـــــد سالِ تمام را بـه دارت بزنند !

                        ۳

          وقتی به غریبه می رسد ، می خواند :

تا کی خـــــبــر ِ هندسه ی اقلیدس

هِی در بـــــــدر ِ هندسه ی اقلیدس

قانونِ دو تا خطِّ مُوازی کشک است ،

گـــور ِ پـــدر ِ هندسه ی اقــــلیدس .